Bakışlarımı Zehir’e çevirdim ve onu kendime çektim.
“Şimdi seninle ilgilenelim.”
Hayatın zorluklarını tınlamayıp acıyan taraflarına kıçıyla gülen, kötü günlerinde ağlanacak haline gülen ve gülerken ağlamayı öğrenen insanlardandık biz. Koca kıçlı Emine teyzelerin, Dedikoducu naciye yengelerin bakkalcı mustafa abilerin ve bizlere öğüt verip kendi evlatlarına sahip çıkamayan koca yürekli Hayriye ablaların eseriydik biz.
Şimdi ise grinin elli tonunu yaşayacak olmanın verdiği heyecan vardı üzerimde. Hazır oyunculuk okuyorum Zehir, ne dersin Zehir’in elli tonunu çekmeye? Bence gayet de güzel bir fikirdi.
Ellerim ensesinde dolaşırken onun dudakları boynumda yerini bulmuş tatlı minik buselerle beni mest ediyordu. Mesela benim ona içim gidiyordu, öpücüklerine nasıl gitmesindi? Ateş ve su gibiyd
