Babam, Baha’yı ensesinden tutup dışarıya çıkardığından beri tek başıma odamda öylece oturuyordum. Kendimi hem yorgun hissediyor hem de bir şey yapmak zorunda hissediyordum. Vakit kaybedemezdim, ben burada hiçbir şey yapmadan otururken onlar ne acılar çekiyordu Allah bilir. Serap daha bir hafta öncesinde büyük bir travma geçirmişti… Bir şeyler düşünmeliydim, bir şeyler…
Derin bir nefes alıp ayaklandım. Böyle oturamazdım, bir şeyler yapmalı, Serap ve Ferih’i bulmalıydım. Seri adımlarla kapıya yaklaşıp kapattım. Kimse uyanmasın diye kilidi yavaşça çevirdim. Kulağımı kapıya vererek bir süre bekledim. Herhangi bir hareketlilik yoktu. Hızla dolabıma dönüp kapıyı açtım. Siyah kotum, kirli sepetinde yıkanmayı beklediğinden likralı siyah taytımı aldım. Yine siyah olan bol tişörtümü de alıp soyunm
