Gözlerim sımsıkı kapalıydı yanağımdan yaşlar süzülürken tek istediğim hatırlayabilmekti. Başımı duvarlara vurup tüm hayatımı baştan sona hatırlamak istiyordum. Yaklaşık kaç saattir böyle sessizce oturuyorduk emin değildim. Bana fotoğraflar gösteren, yaşadığımız her anı anlatan adamı neden hatırlayamıyordum ki? Bilmiyorum fakat hatırlamaya çalıştıkça boğulacak gibi hissediyordum.
"Her şey benim suçum." Dedi ellerimi ellerinin arasına alarak. Yatakta oturuyordum o ise yerde oturmuş bana yalvarırcasına bakıyordu. "Seni yalnız bırakmamalıydım."
"..." Sessiz kaldım, ne diyeceğim hakkında bir fikrim yoktu.
"Üzülme lütfen, ben senin yanındayım tamam mı?" Sesi çok çaresiz çıkıyordu, gözleriyse büyük bir aşkla bana bakıyordu.
"Ben-" dedim ve sustum, kelimeleri toparlamakta güçlük çekiyordum. O
