Evin ile Devranın eşyaları toparlanmış, araçlara yerleştirilmişti. Devran ağa karısının elini sımsıkı tutup ilerledi konağın kapısına doğru. Evin ardına dönüp bakmak istemişti son kez bu konağa. Ama sadece istemekle kalmıştı..
Devran çenesinden tutup çevirdi kadının başını kendine doğru;
-“Ardımıza bakmak yok dedik güzelim..” diyip öptü alnından Evinin.
Başını sallayıp onayladı kocasını Evin. Ama içinde ki hüznün gözlerine yansımasına engel olamıyordu istesede.
Bu konağa ilk geldiği gün geldi aklına, Devranın onu merdivenlerde gördüğü zamanki bakışlarını anımsayıp tebessüm etti. Zümrüt hanımla atışmaları geldi, kendisine laf sokmaları… Ondan yıllarını çalmıştı, ama yinede affetmişti kaynanası Evin.. Anneydi netice de.. Kabullenmek istemiyordu belki de, bir annenin evladına bu kadar z
