Devran ağanın sevinç çığlıkları inletmişti hastane koridorunu.
-“Karım, karımı görebilir miyim doktor.?” diyip doktordan aldığı olumlu yanıtla sevinçle girdi içeriye.
Eliyle karnını okşayan karısına baktı tebessümle.. Hayalini bile kuramayacağı kadar güzel bir tablo.. Sevdiği kadın ve içinde ikisinden bir parça. ‘Allahım sana ne kadar şükretsem az.’ diye mırıldanıyordu içinden şükürlerini..
-“Sevdam..” diyip yürüdü Evinin yanına..
Evin tebessüm ile baktı kocasına.. Gözleri çok şey anlatıyordu aslında, konuşmasalar bile ikisininde gönlünden geçen sonsuz şükran, gözlerine yansıyordu..
-“İyiymiş, bebeğimiz.. Bizi bırakmadı Devran..” derken gözünün kenarından akan bir damla yaş süzüldü yanağına.. Sevinç gözyaşı, aylardır verdikleri mücadelenin gözyaşı, zaferlerinin gözyaşı..
-“Bırakmadı
