Öğlene doğru Devran ile Evin girdiler el ele konağa. Merdivenlerden çıkıp, geçtiler salona. Tüm aile salonda oturmuş sohbet ediyordu. Zümrüt hanım gelen çifti görünce astı suratını her zamanki gibi.
-“Hayırdır oğlum, bu saatte evde ne ararsın?”
-“Evin’i eve bırakmaya geldim.” dedi Devran soğuk sesiyle.
-“Karını evde bulabilene aşk olsun zaten.! Sabah bi çıktı, çıkış o çıkış..”
-“Benim yanımdaydı..! Ki karım kendi evinden istediği saatte çıkar, istediği saatte girer. Derdi de kimseye düşmesin Zümrüt hanım.” diyip susturdu anası tek lafıyla Devran.
Odada ki gergin havayı bölen telefon sesiyle Devran çıkardı ceketinin cebindeki telefonu;
Arayan:Canan UYGAR
İsmini görmesiyle Kendisi gibi telefona odaklanan karısına baktı çekingen gözlerle.
-“Açsana sevgilim, ayıp olmasın..” diye trip
