Devran ağanın tüm gece gözüne gram uyku girmemişti. Karısı, ona kırgın girmişti yatağa, nasıl uyuyabilirdi. Sabaha kadar izlemişti uykusunda Evin’i.
Evin ise tüm gece annesini sayıklamıştı. Rüyasına gelmişti belkide annesi, uyurken yüzünde güller açıyordu adeta.
Devran ağanın sabaha karşı, gözleri tam kapanacakken, karısının sayıklamasıyla doğruldu yine yataktan;
-“Anne,annem.. Geldin mi?”
-“çok özledim anne seni, gitme olur mu?”
-“Anne gitme.. Anne!!”
diyip kan ter içinde sıçradı yataktan Evin.
-“Güzelim, sakin ol.. İç şu suyu kabus gördün heralde.”
Evin, şaşkınca bakındı etrafına, kocasının elindeki suyu alıp bir yudum çekti.
-“Kabus değil, annemi gördüm Devran. Seneler oldu rüyalarıma da gelmiyordu annem. Ama..”
-“Ama..?”
-“Çok garipti, annemi gördüğüm yer çok tanıdık geldi,
