Hayatımda bir O bir de babam olmuştu bana değer veren. Sevildiğimi hissettiren. Onlarla geçen yıllarım yaşamak için beni cezbeden sebebim olan tek zamanlarımdı sanırım. Annem ve babam ben çok küçükken boşanmış ve ne yazık ki velayetim annemde kalmıştı. Oysa ne çok ağlamıştım, ne çok yalvarmıştım babama beni alması için. Beni alamayınca da onun da beni sevmediğine inanıp ondan nefret etmeye çalışmıştım. Küçük ve mutsuz yüreğim nefreti başaramadı da yıllarca babamın yanına gitmemiş veya konuşmamıştım. Taki aklım bir çocuk aklından sıyrılıp gerçekleri bana gösterene kadar. Bunun babamın suçu olmadığını ve devletin verdiği bir karar olduğunu anlayınca babamla arama soktuğum tonlarca taştan duvarları yıkıp kollarına koşmuştum. Başta beni istemez çekincesi olsa da içimde, inanır mısınız s

