Her şeyin bittiği anda yeni başlangıçlar için kapılar açılır sonuna kadar. Ama bitişin olmayacağı bir döngüye kapılmak yeninin kapısına varlığını unutturacaktır. Değil tanrı, zamanın bile unuttuğu bir insan ölümü nereden bulabilir ki? Yorgun gözlerimi zorlanarak da olsa uykunun kollarından ayırmayı başarınca derin bir nefes koyverdim ve O'nun kollarının arasından sıyrılıp oturur pozisyona geçtim. Her yanı uyuşmuş bedenimi hareket ettirmek gerçekten çok zordu. Ayrıca göğsümde iğne batıyormuş gibi bir ağrı vardı ve nefes almamı zorlaştırıyordu. Elimi ağrıyan yere koydum ve işe yaramasa da göğüs kafesimi parmaklarımla ovarak yataktan çıktım. İşe yaramıyordu çünkü ağrı içerideydi. Belki de kanser olmuşumdur ve yakında öleceğimdir. Hadi ya, nerede bende o şans. Taş taşımışım gibi her yer

