Çizdiğim, çubuk insan sürüsüne bakıp gülümsedim. Hepsinin üzerine belirli adları yazmıştım. Dünden beri nasıl Güneş ve Pamir'i bir araya getirebiliriz diye düşünüyordum. Bugün de Kuzey'in odasında olan kara tahtanın karşısına geçip hepimizi tek tek çizmiştim. İşte o an bir aydınlanma yaşamıştım.
Kuzey, Peri abladan uzakta, pencerenin yanında dikiliyordu. Peri abla da, Kuzey'in yatağına oturmuş bakışlarını kara tahtaya çevirmişti. Eserimi gururla onlara sundum.
"İşte size, hikayedeki kahramanlar!" Ellerimi eserime doğru uzatıp tepkilerine baktım. Peri abla kaşlarını kaldırmış, öylece çubuk insanlarıma bakıyordu. Anlamadığı her halinden belliydi. Neyse ki Kuzey beni anlardı. Yani umarım.
Kuzey, kollarını göğsünde birleştirdi ve kaşlarını çatıp uzun uzun inceledi çubuk insanlarımı. Ben de
