Şehir normal bir şehirdi. Yani ne bekliyorsam. Kitabın içinde olunca insan değişik bir şeyler bekliyordu herhalde. Ama dümdüz binalarla dolu bir yerdi.
Kuzey her gördüğü şeyi sanki ilk defa görüyormuş gibi tepki veriyordu. Başta komik gelse de son dakikalar iyice sinirimi bozmaya başlamıştı ama Çağrı daha iyiydi. Hatta Kuzey'le baya anlaşmış gibilerdi. Umarım Kuzey Çağrı'yı kendine ayarlamaya çalışıp bunu bozmazdı. Amin.
Hikayedeki en mantıksız kişi benken şimdi nasıl mantıklı birine dönmüştüm? Pes yani. Hemen saçmalamam ve olayların içine sıçmam falan lazımdı.
Hava hafiften kararırken şehirin göbeğindeki lunaparkı görünce ister istemez heyecanlanmıştım. Dönme dolap uzaktan gözüküyordu.
"Ya lunapark mı var?" Dedim minik bir çocuk gibi Çağrı'nın yanına gidip heyecanla konuşurken. Bu hal
