"Sıla, Gülşah'ı içeri yollar mısın?"
Kız, Aslan'ın sesini duyduğunda akordu bozulmuş bir keman teli gibi gerildiğini hissetti. Birazdan Brütüs tarafından sırtından hançerlenecek bir Sezar değildi ama sırtında, iki kürek kemiğinin arasında, kalbinin titreyerek sırtını dayadığı yerde keskin bir ürpertinin birikmesine engel olamıyordu. İhanete uğramış bir Roma İmparatoru değildi, yine de dudaklarından serzeniş dolu, kelimesiz bir inleyiş döküldü. Başka çaresi olmadığını biliyordu, ince ve biçimli kaşları bunu anlatmak istercesine çatıldı. Gidip mağlubiyetiyle yüzleşmesi gerekiyordu, toplantıya geç kalmıştı işte! Aslan Saygın ona açık açık meydan okurken – sonuçta bu işi bir iddia haline getiren onun teklifiydi – aklından neler geçirdiğini sorgulamadan edemiyordu Gülşah.
Sahi, ne düşünmüştü?
