Aslan odanın içinde birbirine çarptıkça çoğalan ve katlanılmaz bir uğultuya dönüşen seslerin mantıklı bir anlam ifade ettiğinden emin değildi. Ölüm… Kelimenin sevimsizliği kaşlarını çatarak duraklamasına neden oldu. Yaman ne dediğini bilmiyor olmalıydı. Aslan Gülşah'ın isminin yanına bile kelimenin biçimsiz mevsimini yakıştıramazken, bir de kızın ölümün soğuk nefesini teninde gezdirme ihtimali ürpermesine neden oldu. Gülşah daha çok gençti, ölmek... Canını acıtmak pahasına sertçe yutkundu. Ölmek için fazla güzeldi. Tartışmaya devam ederken, Yaman’ın böyle bir şey söyleyeceği aklının ucundan bile geçmemişti. Sonunda sesini dudaklarının arasına yerleştirmeyi başarabildiğinde, kısık bir fısıltıyla konuştu. “Ne!” Ne dedin?”
Yaman sıkıntıyla iç çekti. Nefesinin gürültüsü göğsünde yankılanırken
