Gözümü hastane odasında açarken aklımda ilk yer edinen bebeğim oldu. Herhangi bir ağrı, sızı hissetmezken hızla doğruldum.
"Meryem? " Adımı endişeyle seslenen Ali Abi'ye döndü bakışlarım. "İyi misin? " Başımı hızla aşağı yukarı sallarken tek endişem bebeğimdi. "Doktor çağırayım ben. " Ali Abi odadan çıktıktan sonra elimi karnımın üzerine koydum, burda mıydı emanetim hâlâ? Ağrım yoktu ama korku tüm hücrelerime ışık hızında yayılıyordu.
Birkaç dakika sonra Ali Abi ile doktor birlikte içeri girdi.
"Kendinizi nasıl hissediyorsunuz? " Doktorun sorusuyla konuşmak için yutkundum.
"Ben iyiyim de bebek? " Sorusu bile o kadar canımı acıtmıştı ki ağlamamak için kendimi zor tuttum.
"Bebeğiniz de sizin kadar iyi. " Sevinçten gözyaşlarımı tutamazken derince soluduğum nefesi titreyen dudaklarımı
