Bu hastane odaları kirli zihnimin kötü anılarla dolu mahzeniydi, bilmiyorum galiba. Tepkilerim suskundu, o anın ardından attığım çığlıktan sonra bir kere daha konuşmadım. Çok ilginç bir anın içine hapsedilmiştim sanki.
Efe ve Vera yoktular. Gitmişlerdi, belki olanlardan ikisinin henüz haberi bile yoktu. Olsa mutlaka bir yolunu bulup yanıma gelirlerdi. Ben tehtit ettiğim kızın omzunda göz yaşlarımı akıtırken, Yağmur bana teselli sözcükleri mırıldanıyordu.
Kim bilebilirdi bu hale geleceğimizi? Kim bilebilir ki?
Su, korktu. Benden bile daha çok korkmasının sebebi hayatında ilk defa böyle bir şey yaşadığı içindi sanırım. Onu odasında tek bırakmak içime sinmesede Yağmur benimle kaldı. Benim ondan güç alabileceğimi nasıl düşündü, merak ediyordum.
Belkide sadece birinin yanımda durmasına
