Hastaneden çıkmadan Efe ile tekrardan görüşmek için onu yakaladığımda bitkin yüz ifadesine üzülmüştüm. Hastanede fazlasıyla yorulduğunu bildiğimden onun için dua etmekten başka bir şansım yoktu. Her şeye rağmen gülümsedi kocaman. O yumruk kadar kalbine ne sevgiler sığdırmıştı. Kimleri almıştı içine. Şimdi, ne diye kızamıyorsam ona? "Gidiyorum."
Gülümsedi. "Geldiğinden daha iyi durumda olduğuna sevindim. Benim olduğum yerde güller açıyorsun mübarek!"
İstemsizce dudaklarım kıvrılınca, "Sana sarılabilir miyim Efe," diye sordum utangaç bir tavırla. Bana yapılandan sonra bir başkasına dokunmadan izin almam gerektiğini bir kere daha öğrenmiştim.
Bu sarılma masum bir şeyde olsa kesinlikle iznim olmalıydı. Rahatsız olabilirdi belki. "Efe'nin Berfin'inin sarılmaya ihtiyacı varmış demek ki," d
