Pusu
* Aslı, odasında yorganına sarılarak ağlarken odanın loş ışığı duvarlara uzun gölgeler düşürüyor, sanki her gölge onun içindeki kederi haykırıyordu. Annesinin sözleri, abisinin öfkesi, evdeki gerilim… hepsi bir araya gelince nefesi daralmıştı. Ama en çok canını acıtan şey Mert Ali’yi göremeden gidecek olmasıydı. Telefonu göğsüne bastırdı. Titreyen sesiyle mırıldandı. “Keşke yanımda olsaydın…” Aynı dakikalarda, Mert Ali, uzak bir odada yalnız başına oturmuş, başını ellerinin arasına almıştı. Kalbinde bir boşluk, boğazında tarif edilemeyen bir düğüm vardı. Aslı’nın hıçkırıkları kulaklarından gitmiyordu. “Keşke seni koruyabilseydim… keşke bu yükü tek başına taşımak zorunda kalmasaydın, keşke yanında olabilseydim…” diye düşündü. Yapmak istediği çok şey vardı da elleri kolları bağlıydı. İşt
- Yazar
