Teğmen Yavuz, soğuk metal kapıyı açıp şoför koltuğuna oturduğunda, motorun hafif hırıltısı geceye karıştı. İstanbul'un sokakları, gece saatlerinde daha da karanlık, daha da sessizdi. Arabanın içi sigara ve hafif parfüm kokusuyla doluydu. Yan koltukta oturan kadın, bacaklarını hafifçe üst üste atmış, pencereden dışarıyı izliyordu. Uzun, kestane rengi saçları omzundan kaymış, loş sokak lambalarının ışığında teni parlıyordu. Dudaklarının kenarında belirsiz bir gülümseme vardı; ne düşündüğünü anlamak zordu.
Yavuz, vites koluna uzandı ve arabayı ağır adımlarla ilerletmeye başladı. Radyoyu açmadı, sessizlik içinde yolları aştılar. Gecenin derinliğinde, yalnızca motor sesi ve arada bir kadınla göz göze gelişleri vardı. Birkaç dakika boyunca hiç konuşmadılar. Sanki kelimeler gereksizdi, sanki her
