İmzayı attığım o an, kalemin kağıda sürtünen o ince sesi, sanki ruhumdan bir parçanın kopuş sesi gibiydi.
Kampüsün kapısına doğru yürürken bacaklarım titriyordu ama bu korkudan değil, üzerimdeki yükün ağırlığındandı.
Kampüs kapısından içeri girdiğimde, bambaşka bir dünyaya adım atmış gibi hissettim. Öğrenciler çimlere yayılmış, kimisi kahvesini içip dedikodu yapıyor, kimisi sınav notlarını tartışıyordu. Bende bir zamanlar onlardan biriydim ve daha dün gibi sınavlar yüzünden ağladığım aklımdaydı.
Ulan ne güzel bir nimetmiş ya!
Salak mıyım...bir de sürekli hayıflanır dururdum.
Ders bittiğinde, kafam kazan gibiydi. Çantamı tek omzuma atıp amfiden çıktım. Tek isteğim eve gidip yorganı kafama çekmek ve bu kabusun bitmesini beklemekti.
Ama okulun ana kapısından çıktığımda gördüğüm manzara
