Hayat onun için zor başlamış ve aynı zorluklarla devam etmişti. 29 yaşına kadar her yıl yaşadığı şeyler katlanarak artmış, önüne aşamayacağı kadar büyük engeller koymuştu.
Gözlerini ilk açtığında yanında sadece annesi ve babası olan hayatına bir kaç sene sonra tek başına devam etmiş, kendine yeni arkadaşlar edinmiş ve onları da kaybetmişti. Annesinin hayranlıkla bahsettiği mesleği seçmiş, ailem dediği insanların kalplerine dokunmuş fakat yine yalnızlığına mahkum kalmıştı.
Aşık olmuştu. Delicesine. Kalbi sadece onun için atarcasına olmuştu. Onun adı her geçtiğinde göz bebeklerine kadar titriyor, nefesi kesiliyordu.
Onu da kaybetmişti.
Belki geri dönseydi onu yine kendisini severken bulurdu ama hayır. Dönemiyordu. Bu yüzden de kaybetmişti. Yine. Yine birilerini kaybetmişti ve artık bu
