Hayal kırıklıklarının insanı bu kadar yaraladığını ilk defa görmüyordum. Hayatta bir annem olmasına rağmen omzunda bir kere bile ağlayamamak, bir kez olsun onunla dertleşememek hayatın en büyük hayal kırıklığıydı. Beni seven bir ailem hiç olmadı. Bana sahip çıkan güçlü bir babam yoktu. Bir anne her ne olursa olsun çocuğunun yanında olur ya benim hiç yanımda olmamıştı. Hatta yanında olduğum her saniyenin kendisine işkence olduğunu hissettirirdi. Bu hayal kırıklıkları içimi her daim yakmıştı ama bu yaşadığım daha başkaydı. Hayatımda ilk defa kendimi değersiz bir varlık gibi hissettim. Tamamıyla kullanılan bir varlık gibi hissettim. Kadir hayalimi, kalbimi, bedenimi ve duygularımı kullanmıştı. Bunun bir açıklaması yoktu. Hiçbir açıklaması da gerçekten olamazdı. Olmamıştı da…
Aşağıdaki tartış
