Sabah, güneş göz kapaklarımı hafifçe ısıtarak uyandırdı. Önce nerede olduğumu anlamadım. Gözlerimi açmadan sadece kokusunu duydum.
Atlas.
Bembeyaz nevresimlerin içinde, onun kollarının arasında uyuyakalmışım. Başım göğsünde, kolu hâlâ belimin çevresinde. Kalp atışlarını duyuyorum. Düzgün, sakin… ama her vuruşu içimi titretiyor sanki.
Biraz başımı kaldırıp yüzüne baktım.
Uyuyordu hâlâ.
Kırılacakmış gibi duran kirpiklerinin altındaki o sert bakışlar, şimdi yumuşacık. Dudakları hafif aralık, sakalları sabah güneşiyle altın gibi parlıyor. Böyle huzurlu görünmesi… biraz tuhaf geliyordu. Çünkü hep diken üstünde duran bir hali vardı. Ama şimdi, sanki çocukken ilk defa huzurlu bir uykuya dalmış gibi…
Gülümsememi tutamadım.
Usulca doğrulmaya çalışırken, bir anda kolunu sıkılaştırdı belime. “
