Sabah erkenden Metin Yarbay aradı.
Daha telefon çalarken içime doğdu,
“Revirde bir eksik var kesin.”
Açtım hemen, “Yarbayım?”
“Elif, canım doktorum. İhtiyacımız var sana. Ayşegül boğuşuyor, bazı kronik hastalar da artmış. Tayin işleri de var. Gelebilir misin?”
Sesinden belliydi, gerçekten ihtiyaç vardı.
“Tabii ki gelirim. Atlas iyileşti sayılır zaten. Sabah kahvaltıyı edip çıkarım.”
“Tamam. Seni görmek güzel olacak,” dedi, sonra da kapattı.
Atlas mutfakta kahveyle uğraşıyordu.
Gidip sarıldım arkasından, “Ben bugün kışlaya geçiyorum. Revirdekiler dağılmış, Ayşegül tek başına kalmış.”
Döndü baktı bana, “Ben de döneyim mi görevime?” dedi.
“Yavaş yavaş… daha yeni adam oldun sen. Doktor onayı olmadan bi yere gidemezsin komutan bey,” deyip gülümsedim.
Öptü alnımdan. “O zaman seni öğl
