Sabah, lojmanın penceresinden içeri sızan ince bir soğuk ışıkla geldi; güneş daha doğmamıştı ama civarda biriken ışık, karanlığı nazikçe kazıyordu. Hava hâlâ yağ kokusuyla karışıktı — masanın üzerinde devrilmiş yağ şişeleri, yerde yayılmış bezler, kurşun kabuklarının mat parlaklığı. Halı hâlâ gece boyunca hırpalanmış gibiydi; kumaşın liflerinde bir gecenin bütün çarpışması, tırnak izleri, ayak izleri saklıydı.
Alara uyandı. İlk his olarak zamanı değil, bedenini hissetti: kaslar ağrıyordu, sırtı bir kütle gibi ağırdı; dudaklarının kenarında kurumuş tuz tadı, ciğerlerinin derinliklerinde hâlâ tekinsiz bir hız çarpıntısı vardı. Gözleri açıldığında karşısında Hakan’ın siluetini gördü—yorgun, kirli, alnında kurumlu ter izleri. İkisi de kıyafetlerin parçalarıyla, küçük kan lekeleriyle ve yağın
