Selamun aleyküm 🍂🍂
Keyifli okumalar...🍭🍭
Evden çıktığımızda hava o kadar soğuktu ki nefesim bile buz tutuyordu. Alp koluma girmeye çalıştı ama ittim onu. Dokunmasını istemiyordum. Kimsenin dokunmasını istemiyordum. Babamın o son sözleri kulaklarımda çınlıyordu hâlâ: "Benim Eylem diye bir kızım yok artık." Her kelime bir bıçak gibi saplanıyordu kalbime. Kendimi anlatmama izin vermeden odadan çıkmış dış kapıyı açarak kendi odasına gitmişti babam. Bu onun dilinde git demekti. O ân robotik hareketlerle yapmıştım bana uygun gördüğü yeri ama şu an içim kan ağlıyordu. Babam beni kapı dışarı etmişti.
Yürürken ayaklarım yere basmıyormuş gibi hissediyordum. Sanki bir rüyadaydım ve uyanmak istiyordum ama uyanamıyordum.
— Eylem, lütfen yavaş yürü. Nereye gidiyoruz böyle?
Alp’ in sesi arkamdan ge
