Selamun aleyküm 🍂🍂
Keyifli okumalar...🍭🍭
Kapı açıldığında annemin yüzündeki o ilk gülümseme, bizi görünce yavaş yavaş soldu. Önce Alp’ i süzdü başından ayağına, sonra el ele tuttuğumuzu fark etti. Gözleri büyüdü, kaşları kalktı. Bir an hiçbir şey demedi, sadece bizi içeri aldı.
Ama o sessizlikte bile fırtına yaklaşıyordu, hissediyordum. İçimden bir ses "Şimdi her şey bitecek" diyordu. "Baban seni reddedecek, annenin kalbi kırılacak, Doğan şok olacak. Hepsi senin yüzünden, Eylem. O geceki hatan yüzünden."
Salona girdik. Babam koltukta oturuyordu, televizyon açıktı ama sesi kısık. Doğan da yanındaydı, telefonla oynuyordu. İkisi de başını kaldırıp bize baktı. Doğan'ın gözleri hemen el ele olduğumuza takıldı, merakla gülümsedi.
— Abla hoş geldin! Bu adam kim?
İçimden "Keşke burada olma
