“Yuh, kafam kadar bu be.” Ezgi parmağımdaki yüzüğe bakıp, “Kınayayım da başıma gelsin” deyip kocaman gülümsedi. Şakaya vuruyordu ama evlilik hakkında düşüncelerinde tezatlık var gibiydi. Elimden elini çekip, “Amin mi diyeyim,” dediğimde tatlı tatlı gülümsedi. “Ay yok be! Güven verecek erkek yok ki evlenelim,” deyince bu haline kıkırdadım. Çocuk gibi dudağını büzdüğünde kolunu dürtükledim, kendisi de bana ters bakış atmayı ihmal etmedi. Ezgi telefonuna gelen bildirime bakarken ben de parmağımdaki yüzüğe bakmaya devam ediyordum. Aylardır hiç bu anı tasavvur etmemiştim. Nasıl bir yola girmiştim hiç bilmiyordum. Bildiğim tek şey Yiğit’e artık güvendiğimdi. Onu anlamak bana verilmiş bir armağan gibiydi. Allah’a o kadar dua etmiştim ama kaderimdeki adamın gerçeğini göz önünde bulundurmamıştım. A
