FİNAL
Bir kalem vardı, köşesi dişlenmiş ama sivri ucu körelmeyen. Bir kalem vardı, yılları su gibi içerken yine aynı yıllara göğüs geren, meydan okuyan. Bir kalem vardı, mürekkebini kaderin sihirli ellerinde damıtan, yazgının çiziklerini bir hayata sığdıran.
Şimdi o hayatta iki değil, üç kişiydik. Aynı kalem, bir bebeği kucağımıza emanet etmişti.
Mete'nin evlenme teklifinden tam bir yıl sonra nikâh masasında bir ömre imzaları atmıştık. Karşılıklı sevgi ve anlayış ile güzel bir şekilde yürüttüğümüz evliliğimizde çocuk planlarını ilk birkaç yıl ertelemiştik çünkü maçlarımız dolayısıyla sürekli farklı şehirlere ya da ülkelere gitmek durumunda kalıyorduk. Balayımızı bile tamamlamamıza izin vermeyen maçların, çocuğumuza karşı olan ilgi ve alakamızı azaltmasını istemiyorduk.
Çocuk konusunu ü
