Güneşli havaya kucak açan bir günde son zamanların alışılageldiği şekilde okul çıkışı Mete'yle birlikte spor kulübüne doğru yürüyorduk. Anlaşmamıza göre biraz ilerideki markete kadar yürünecek, marketi geçince yola bisikletle devam edecektik. Mete'nin bisikletle gitme sevdası ve benim yürüme arzum bir araya gelince böyle bir anlaşma zorunlu kılınmıştı. Sonuçta hayat müşterekti.
Mete'nin yürürkenki dalgın halini dağıtmak için "Hazel de benim gibi voleybola geri döndü, ne güzel değil mi?" diye sordum. Bana bakıp "Haberim yoktu." diye cevap verdi. "Ama sevindim. Annesi nasıl olmuş?"
Onun kafasındaki düşünce her neyse bir nebze de olsa ondan uzaklaştırabildiğime sevindim çünkü Yasemin'in son bulan dalgınlığı bulaşıcı bir hastalıkmış gibi son birkaç gündür Mete'ye bulaşmıştı. Yanımdayken onu
