Zaman nice dertlere çare olan yavaş ama en etkili yöntemlerden biriydi. Odamda Hazel'le oturmuş, karşılıklı sohbet ederken bunu daha iyi anlıyordum. Sadece birkaç gün öncesine kadar ikimiz de hayallerimizden tonlarca mesafe uzaklaştırılmışken şimdi çok da eskide kalmayan o hüzünlü günlerin üzerine set çekip rahatça konuşabiliyorduk. Bunun için binlerce kez şükrediyordum.
Kupamdaki dumanı tüten çayı dudaklarımın arasına götürürken Hazel de bardağını bırakıp gözleriyle aramızdaki tabağı gösterdi. "Kurabiyelerden de yesene. Annemin kurabilerinin üzerine daha başka bir yemek tanımam."
Ona uyup kurabiye tabağına uzandım. Tadı gerçekten enfesti. "Annen böyle kurabiye yapmayı nereden öğrendi?" diye mırıldandım bir yandan da lezzetiyle mayışırken. Bana gülüp "Benim de katkılarım yok değil şimdi
