Gece olunca taç yapraklarını kapatıp yuvası bildiği çamurlu suyun altına giren bir nilüfer misali, iki yıl boyunca kalbimi bir bataklığın içine gömüp çıkararak yaşamıştım. Çamurlu suyun çok kez hücrelerime işleyip irademi sarstığı zamanlar olmuştu fakat ben nihayetinde bir nilüfer çiçeğiydim. Dibi görünmeyen bulanık sular benim evim ve imtihanımdı. Yeşermeye müsait her bir köşede kendimi göstermiş, geceleri nasıl kapandıysam gündüzleri de aynı oranda açıp saf kokumu yaymıştım.
Onun yokluğuyla yüzleşmekten her ne kadar kaçmadıysam, onun yokluğuna yenilmekten de bir o kadar uzaktım. Çünkü biliyordum ki hiçbir varlığın dolduramayacağı o yoklukların boşluğuna kapılıp gitseydim, şuan yaşadığım hayat 'hayat' olmaktan çıkardı.
Mete, bize ulaşan haberinden yalnızca birkaç gün sonra Türkiye'ye ay
