"Eminsin, değil mi?"
"Ay evet Nil! Anlattım ya, sadece arkadaşlarmış."
Bu soruyu defalarca kez sormuş olmalıydım. Hazel yanımda bıkkınlıkla konuşurken ona daha fazla sormamak adına dudaklarımı birbirine bastırdım. Maçtan sonra Hazel, bizi izlemeye gelen ekibe katılırken ben doğruca eve gitmiştim. Emrivaki ısrarlara maruz kalmamak adına gizlice kimseye görünmeden çıkmış, sonrasında gruba bir mazeret uydurmak zorunda kalmıştım. Çünkü o sorunun cevabının aksi bir ihtimal olması dahilinde onun karşısında oturmayı kaldıramazdım.
Maç gününden sonra birkaç gün geçmişti. Bu birkaç günde arkadaşlarımın onun yanında olduğunu biliyor, ancak yanlarından ayrıldıktan sonra onun haberini alabiliyordum. Yanındaki kızın da Amerika’dan yakın bir arkadaşının kardeşi olduğunu yine bu bilgiler doğrultusunda
