Günlerden bir gün, yine top seslerinin arasına sıkışan hayatım aynı seyrinde ilerliyordu. Rutin ilerleyen yaşamımda değişen tek şey geçen günlerin sayısı, biraz da feri sönen duygulardı. Yasemin’le karşılıklı yüzleştiğimiz o günden bu yana yalnızca birkaç kez telefonda görüşmüştük. Eskisi gibi değildik. Aramıza giren soğuk rüzgârlar henüz etkisini yitirmemişti ve onun gizli bir çabayla bu engeli aşmaya çalıştığını görebiliyordum. Fakat zamanın, hislerini ektiği tarlada filizlenip boy vermesini beklemekten başka çaremiz yoktu.
Maçların vakti yeniden yaklaşıyordu. Voleyboldan uzaklaşmama sebebiyet veren geçirdiğim kazanın telafisiyle birlikte son zamanlarda üst üste gelen olayların yarattığı uyuşukluk hissini devirmem gerekiyordu. Bu yüzden eskisi gibi gece antrenmanlarına kalmaya başlamış
