Evde hala Leyla’yı saymazsak beş kişiydik. Eyüp abi dahil hiçbiri telefonlarımızı açmıyor, cevapsız kalan çağrılara dönmüyor veya haber vermiyordu. Anneleri, İpek ve Gülendam abla sırasıyla Alparslan’ı sıkıştırsalar da elde var sıfırdı. Hiçbir şey bilmediğini, onlarla hiç konuşmadığını, kafa izninde olduğundan işle alakalı sorulara cevap vermek istemediğini söyleyerek tüm soruları savuşturabiliyordu.
Alparslan’la alakalı bir tezim vardı.
Eğer bir şeyi söylemek istemiyorsa karşısındaki insanın ağzından giriyor, burnundan çıkıyor, onun ruhu bile duymadan konuyu değiştirip tek kelime etmemeyi başarıyordu. Aşırı zekice hamleler yapıyordu konuşma esnasında. Böyle insan aradan saatler geçince boşluğu izlerken fark ediveriyordu, onun aklını karıştırdığını.
Kahvaltı ediyorduk ve bir şey öğre
