Annem hayattayken yaşadığımız yer sürekli değişmesine rağmen hep evimin olması hissini tatmıştım. Son on üç yılım bu histen uzak geçmişti. Annemin vefatından sonrası zaten yetimhaneydi. Oraya ev değil hapishane denilebilirdi ancak. Bedenleri değil, ruhları suçlu çocukların hapishanesi…
Yetimhaneden çıkınca da kiraya geçtiğim evlerin hepsinde benimle yaşayan yabancılar vardı, ev arkadaşı adı altında. Hiçbir yere aitlik hissedememiştim o yüzden. On üç yıldır yamaydım bir yerlere, en çokta kendi hayatıma.
Unuttuğum duyguları hatırlamıştım o kadar seneden sonra.
Ev, sen kendinden vazgeçmişken senden vazgeçmeyen insanlardı. Seni güldürmeye çalışan insanların varlığı, miden bulandığında patates haşlaması getiren anne şefkatiydi, başını okşayan sıcak eldi, başına kötü bir şey gelmeyecekmiş
