Üstüme yapışıp kalan bir lanet vardı benim. Küçükken insanlar parmakla beni gösterip anne ve babamın günahının bedelini ödeyen kişi olacağımı söylerken haklıydı belki de. Günahın tohumu, gittiği yere uğursuzluğunu kendiyle taşıyordu işte. Hayat, beni hep sevdiğim insanlarla sınıyordu ve bu sınavın biteceğine dair inancım sarsılmıştı tamamen. On üç yıl önce ailemi kaybettiğim yetmemişti, yetimhanede yaşadıklarım da. Eyüp abiyi hiç farkında olmadan ailesinden yıllarca koparıp almam bile yetmemişti ki sıra Halil İbrahim’deydi. Bana uçurtma yapacağını söyleyen adam, şimdi dört duvar arasında parmaklıkların ardındaydı.
Ne kadar düşünürsem düşüneyim, herkesin çektiği tüm acının ortak noktasında benim ismim yazılıydı altın harflerle. Tüm oklar beni işaret ediyordu. Halil İbrahim her ne yaptıysa
