Bomboştum.
Bir ölü kadar hissizdim, zihnim daha fazla acı çekmemek için kendini kapatmıştı tahminimce. Ağlayamıyordum, kahrolamıyordum, korkamıyordum, gülemiyordum. Kalbimin olduğu yerde boş bir kara delik vardı sanki. Tüm duygularımı yalayıp yutmuştu ben farkına bile varamadan. Belki de böylesi daha iyiydi. Hissizleşirsem etkilenmezdim, etkilenmezsem zihnim o anları bana unutturmazdı.
Araba durduğunda Fırat, sağ elini uzattı avuç içi yukarı bakacak şekilde.
‘‘Bana güveniyorsan silahı alabilir miyim artık?’’
Ona hiç güvenmiyordum ama dillendirmedim. Bana zarar veremeyeceğine ve tehdit edemeyeceğine kanaat getirdiğim için silahı kucağımdan alıp uzattığı eline bıraktım. Tek kelime etmeden kapıyı açıp arabadan indim. Beni alıkoydukları gece sürüklenerek getirildiğim restorana baktım. Fır
