MİRAN
İstanbul’a geleli hayli zaman olmuştu. Efsun’u ailesinin yanına bıraktığımda içimde tuhaf bir rahatlama vardı. Zerrin’i de onunla kalması için ikna etmiştim; hem ona destek olurdu hem de Efsun kendini yalnız hissetmezdi.
Bu akşam, o büyük an nihayet gerçekleşecekti. Onu istemeye gidiyorduk.
Kalbim yerinden fırlayacak gibiydi.
Hayatımda ilk kez birini istemeye gidiyordum. Bin kez düğün gördüm, kız isteme izledim ama iş başa gelince her şey sıfırdan yazılıyor gibi oluyor. Ellerim nemli, midem kıpır kıpırdı.
Neyse ki İstanbul’daki kendi villamda kalıyorduk; en azından “nerede kalacağız” derdimiz olmamıştı. Sabah, Efsun ve Zerrin’i bıraktıktan sonra annemle birlikte hazırlıklara başlamıştık. Çiçek, çikolata, kravat… Klişe ne varsa alındı, ama işte, klişeler bazen en anlamlı olanla
