MİRAN
Gözleri dolmuş, yaşlar kirpiklerinden süzülmek üzere birikmişti. İçinde tuttuğu fırtına, yüzüne kederli bir maskeyle yansımıştı. Bir adım geri çekildi kadın. Titreyen çenesini güçlükle kaldırdı, başını yavaşça salladı.
“Peki...” dedi, boğazındaki düğümü yutkunarak bastırmaya çalışırken. Sesindeki çatlaklığı duyuyordum ama umurumda değildi. “Bir daha karşına çıkmayacağım... oğlum.”
Bu kelime içimde yankılandı, mideme taş gibi oturdu. Tüm bedenim kasıldı, nefret ve hayal kırıklığı damarlarımda kıvıl kıvıl dolaşmaya başladı. Öfkemin harı birden yükseldi, gözbebeklerim küçüldü.
“Bana oğlum deyip durma!” dedim, sesim kontrolsüzce yükseldi. Nefesim kesik kesikti. “Ben senin oğlun olsaydım... ben gerçekten senin evladın olsaydım...”
Cümleyi tamamlayamadım. Boğazımda düğümlenen acı, ses
