EFSUN
Herkesin bakışları bir anda üzerime çevrilmişti. Sanki odadaki hava bir anda çekilmiş, nefes almak bile zorlaşmıştı. Dudaklarımı farkında olmadan ısırıyordum. Az önce... Ne demiştim ben? Gerçekten söyledim mi?
“Hamileyim...”
Evet, bunu söylemiştim. Hem de hiçbir test yapmadan, hiçbir kesinlik olmadan. İçimdeki o hafif şüpheyi, sadece sezgiye dayanan o belirsizliği, koca bir gerçeğe çevirmiştim herkesin ortasında.
Elleri yumruk yapacak kadar sıkmıştım; tırnaklarım avuçlarıma gömülüyordu. Sevda'nın donmuş bakışları gözlerime saplanırken, dudaklarından boğuk bir fısıltı döküldü:
“Yalan...”
Sesi, nefretle karışık bir şüphe taşıyordu. Ama tam o anda Zerrin’in sesi odayı kesti.
“Yalan değil! Yengem hamile! Ya sen ne kadar yüzsüzsün! Gitsene artık, defol git!”
Dişlerinin arasından ç
