Ay, ormanın üzerinden ağır ağır çekilirken sessizlik, bir lanet gibi çökmüştü toprağın üstüne. Elena’nın kaybolduğu o gece, rüzgâr bile yönünü şaşırmıştı. Gökyüzü kızılın küllerine bürünmüş, kurtların ulumaları bir ağıt gibi yankılanmıştı.
Şimdi ise o ulumalar kesilmişti.
Sanki ormanın ruhu, Alfa’sını kaybetmişti.
Kael, sessiz adımlarla yanan bir ağacın önünde durdu. Gövdesine kadar yanmış, ama içinden hâlâ sanki bir nabız atıyordu. Elini uzattı, kabuğa dokundu.
“Burada,” dedi kendi kendine.
“Bu ormanın her zerresinde hâlâ onun nefesi var.”
Arden yanına geldi, yüzü karanlıktan çizilmiş gibiydi.
“Elena’nın gittiğini düşünmek istiyorsun,” dedi sessizce, “ama sen de biliyorsun ki, böyle biri ölmez.”
Kael başını kaldırmadan fısıldadı:
“Evet. Çünkü o artık ölü bir kadından fazlası. O…
