Karanlık, artık sadece geceye ait değildi.
Zamanın akmadığı, nefesin yankılandığı bir boşluğun içinde Elena gözlerini açtı. Önünde sonsuzmuş gibi uzanan bir düzlem vardı — ne gökyüzü ne yer, sadece gri bir ışığın titreştiği bir ara dünya. Rüzgâr bile sanki nefes almaktan korkar gibiydi.
“Burası…” diye fısıldadı, sesi kendi kulağında yankılandı. “Ne ölüm, ne yaşam…”
Adımlarını attığında, her biri bir yankı gibi çoğalıyordu.
Bir adımda annesinin sesi, diğerinde Rian’ın bakışları beliriyordu. Her yankı, geçmişin bir kırıntısıydı — ve hepsi, onu bir sona değil, bir başlangıca çağırıyordu.
Birden yerin altından ince bir ışık yükseldi. Işık, damar gibi kıvrılarak onun etrafını sardı.
Elena ellerini uzattı, ışık tenine dokunduğunda bir sızı hissetti — ama o acının içinde tanıdık bir huzur d
