"Aşkının varlığında öyle yok oldum ki, O yokluk binlerce varlıktan daha hoştur."
Mevlana
Kerim
Bu sabah 5.30'da sevinçle uyandım. Bugün pazartesi ve Feraye'm işe başlayacak. Ben iki gözümün çiçeğini görecektim sonunda. Saat 6 gibi hazırlanıp çıktım evden.
6.15'te Feraye'min evinin alt tarafında bekliyordum. Bu kez çok dikkatliydim. Gözüm sürekli çevrede idi. Gelip geçen var mı diye kontrol ediyordum. Erken gelmiştim ama heyecandandı. Onu görebilecek olmam uykumu haram etmişti bana.
20 dakika sonra Feraye'min kapısı açıldı ve benim gözlerim onu görünce bayram etti. O bele kadar uzanan saçlarını iki taraftan toplayıp küçük bir toka ile tutturmuş ama bir kaç tutamı firar edip yüzüne düşmüştü. Sağ eli hala alçılı olduğu için ceketi omuzlarına atmıştı. Üzerinde yine hastanenin kıyafeti o
