50. BÖLÜM: TERAZİ
Elif yalnız kaldığında yüzündeki gülümseme söndü. Az önce taktığı o hafif, cilveli hâl yoktu artık. Omuzları gevşedi. İçinden bir “oh” geçti ama bu rahatlama değildi. Daha çok bir kararın ağırlığıydı.
Kendi kendine konuştu.
“İkiniz de aynısınız.”
Ömer’i düşündü.
Eskiden.
Herkes bilmezdi ama Elif biliyordu. Ömer’le Boran’dan önceydi. Sessiz, gizli, umutlu bir ilişkiydi. Ömer o zamanlar “iyi adam”dı. Düzgün konuşur, dinler, gülerdi. Elif bu yüzden inanmıştı.
Sonra öğrenmişti.
Başkasını.
Yalanı.
İki yüzlülüğü.
Ömer inkâr etmişti.
“Yanlış anlamışsın.”
“Abartıyorsun.”
“Bir şey yok.”
Sonra yakalanmıştı.
“Aptallık yaptım.”
Elif affetmemişti. Ama bağırmamıştı da. Sadece çekilmişti. Sessizce. Ömer onu bu yüzden olgun sanmıştı. Oysa Elif sadece içini kapatmıştı.
Ş
