37. BÖLÜM: KIRILAN HALKA
Dağ, o gece de susmadı.
Ama suskunluğunu rüzgârla değil, kalplerle konuştu.
Elif, taşların arasından ağır ağır aşağıya inerken, arkasında kalan ateşin ışığı gölgesini uzatıyordu. O gölge, artık bir kadının değil; bir kararı omzunda taşıyan bir insanın gölgesiydi. Kimse onu durdurmadı. Çünkü herkes biliyordu… bazı yürüyüşler yalnızca ayakla değil, kaderle yapılırdı.
Konağın avlusuna vardığında, adımlarını yavaşlattı. Kapının önünde durdu. Nefesini tuttu. İçeride, korkunun kokusu vardı. Islak toprak, eski kilimler, kaynamakta olan çayın buğusu. Ve bir de… abisinin nefesi.
Rüzgâr.
Elif kapıyı açtığında, Rüzgâr sobanın kenarında oturuyordu. Omuzları çökmüş gibiydi. Ellerini dizlerinin üzerinde birleştirmişti. Başını kaldırmadı. Onun geldiğini ayak seslerinden anl
