Zeynep duyduklarının şokunu atlatınca – ne kadarını atlattığı şüpheliydi – Baran’ın belinde duran elinden kurtuldu. Baran da hala kucağına atılan bombanın şokunda olduğu için ona karşı koymadı, koyamadı.
Zeynep, ağzını açtı, bir şey söylemek istedi ama yapamadı, diyemedi. Diyecek bir şeyi olmadığından değildi suskunluğu, diyecek çok sözü vardı ama değmeyeceğini düşünecek kadar kırılmıştı.
Baran bu durumu Zeynep’e nasıl açıklayacağını düşünürken kahroluyordu içten içe. Daha şimdiden genç kızı içinde bulunduğu bataklığa çekmiş ve istemeden de olsa kırmıştı onu, biliyordu.
Bu sırada Zeynep burkulan ayağındaki acıya rağmen yuvarlanarak indiği basamakları tırmanmaya başlamıştı bile. Biran evvel yalnız kalmaya ve zorlukla tuttuğu göz yaşlarını akıtmaya ihtiyacı vardı.
Baran bir yukarı çıkmak
