Baran, Zeynep’i kendi odasına çıkardığında bir yandan uyku akıtıyordu yeşil gözlerinden, bir yandan da korku. O odaya girdiklerinde ne olacağını bilmemenin verdiği korku. Oldum olası sevmezdi zaten belirsizliği, bilinmezliği.
Hangi akla hizmet kabul etmişti bu teklifi? Ya Baran’ın aklında bu gece birlikte olmak vardıysa? Ya Zeynep’in geceyi burada geçirmeyi kabul ederek birlikte olmayı da kabul ettiğini düşündüyse? Aman Allah’ım! Dedi içinden genç kız.
Zeynep için bunun olur yanı yoktu kesinlikle. Üç gündür tanıdığı adama kapılmış olabilirdi, onunla öpüştüğünde aklı başından gidiyor olabilirdi, Baran kendisine dokunduğunda tutkuyla ve şehvetle tanışıyor olabilirdi fakat birlikte olmak bambaşka bir şeydi. Özeldi. Özel olmalıydı. İlla evlenmek gerekmezdi ama bağlılık ve güven gerekirdi on
