Yağmur Soykan
Bir hafta boyunca Asil’i zar zor gördüm. Evde pek bulunmuyordu, sadece gecelerin geç saatlerinde odama uğruyor, yanağıma bir okşayış bırakıp sessizce çıkıp gidiyordu. Her seferinde uyuyor gibi yapıyordum ama kalbim yerinden fırlayacak gibi atıyordu. Onun varlığını hissetmek, o dokunuşun bıraktığı sıcaklık... Hepsi içimi eritiyordu.
Sevkiyat işleri yüzünden meşgul olduğunu biliyordum. Dilek’ten, Nazlı’dan duyuyordum. Yeraltı veliahtlarının eşleri sağ olsun hep ziyaretime gelip arayıp sormuştu.
Asil’i onlardan az görüyordum. Ama yine de içimde bir ukde kalmıştı. Neden benden uzak duruyordu? Yoksa pişman mı olmuştu?
Bugün, sırtımdaki yaraların çoğu iyileşmiş, hareketlerim neredeyse normale dönmüştü. Artık dayanamayacaktım. Doğruca Asil’in çalışma odasına çıktım. Kapı hafif
