Hastane asansörünün kapıları kapandığında, içimde garip bir huzur ve heyecan vardı. Asil beni kucağında taşıyordu, sanki en değerli hazinesini koruyormuş gibi. Arabaya doğru ilerlerken, başımı hafifçe onun göğsüne yasladım. Burası, hiç beklemediğim bir yerde hissettiğim en güvenli yerdi. Bir mafyanın kollarında en fazla ne kadar güvende olabilirdim ki?
“Malikâneye gidiyoruz,” dedi Asil sakince, “Orada seninle daha fazla ilgileneceğim.”
Kalbim bir kuş gibi göğsümde çırpınmaya başladı. Bu adam kalbimi durdurmak için mi bir anda böyle davranmaya başladı?
Arabaya bindiğimizde beni arka koltukta yanına oturttu, kolunu omzuma doladı. Bu yakınlık normalde beni rahatsız ederdi ama şu an... şu an doğru geliyordu. Başımı tekrar onun omzuna yasladım, gözlerimi kapattım.
Yol boyunca, Asil’in parma
