Taksiye bindikleri andan itibaren Hilal tek kelime etmedi Nazlı’ya. Gözlerini kapayıp koltuğunun arkasına yaslamış, derin derin nefesler alıyordu. Ağlamak istemiyordu. En çok korktuğu şey, yaşadığı tüm bu harika duyguları, acı dolu gözyaşlarıyla sonlandırmaktı. Bugünün gözyaşlarıyla ıslanmasını istemiyordu. Sadece gözlerini kapatmak ve sessizliğin içinde kaybolmak istiyordu. Aşkı Mete’yi bekle. Ona güven, diye haykırıyordu. Gururu baskın geliyordu. Bitti, diyordu ve bu tek kelimeyle tüm dünyasını sarsıyordu. Hilal gururunun peşinden gideceğini biliyordu. Aşkına sadık kalmak istiyordu ama olmuyordu. “Hilal,” dedi elini arkadaşının dizine koyarak Nazlı, “Ne olur bir şey söyle? Korkutuyorsun beni. Sen kızınca korkuyorum ben. Bir delilik yapmadan önce konuş benimle.” Konuşmadı Hilal. Gözleri

